Zabieg I.C.S.I. (Intra-Cytoplasmic Sperm Injection) jest uzupełnieniem zapłodnienia pozaustrojowego. Stosuje się go między innymi w przypadku nieprawidłowości nasienia, braku zapłodnienia w klasycznym in vitro i ejakulacji wstecznej.
Metoda ta, wprowadzona w 1992 roku, umożliwia uzyskanie ciąży nawet w przypadku pojedynczych plemników w nasieniu. ICSI pozwala na "ominięcie" niektórych etapów fizjologicznych, do których zdolne są tylko plemniki zdrowego mężczyzny. Praktycznie wyrównuje to szanse na posiadanie potomstwa mężczyzn zdrowych i uważanych wcześniej za niepłodnych.
Przebieg I.C.S.I.W części etapów procedury są takie same jak przy klasycznym zapłodnieniu pozaustrojowym (I.V.F.) Różnica w wykonywanych procedurach obejmuje wyłącznie etap laboratoryjny.
W laboratorium odnajduje się komórki jajowe w płynie pęcherzykowym. Za pomocą enzymu hialuronidazy i pipet o dokładnie ustalonych średnicach rozprasza się komórki warstwy ziarnistej pęcherzyków Graffa, aby umożliwić wykonanie mikroiniekcji.
W tym czasie mąż oddaje nasienie, które po wykonaniu szczegółowego badania nasienia jest odpowiednio przygotowywane. Za pomocą mikromanipulatora i cieniutkiej pipety iniekcyjnej (7µm) chwyta się najlepszy morfologicznie plemnik, łamie mu się witkę i wprowadza do pipety. Następnie ten właśnie plemnik jest podawany do środka uprzednio przygotowanej komórki jajowej.
Dwa dni po mikroiniekcji powstaje kilkublastomerowy zarodek, który podawany jest do macicy.
RyzykoPrzy zabiegu I.C.S.I. istnieje pewne ryzyko przeniesienia niepłodności męskiej pochodzenia genetycznego (związanej z chromosomem Y).
Pozostałe ryzyko jest identyczne, jak w przypadku klasycznego zapłodnienia pozaustrojowego i obejmuje:
- hiperstymulację jajnikową
- problemy naczyniowe i zakaźne związane z punkcją
- ciążę pozamaciczna i ciążę mnogą
