Pary decydujące się na zapłodnienie in vitro muszą pamiętać, że metoda ta wymaga czasu. Podanie embrionów to tylko ostatni etap całego procesu, poprzedzony kilkoma wcześniejszymi, trwającymi czasami wiele tygodni przygotowaniami.
Wyróżniamy cztery główne etapy:
W naturalnym cyklu owulacyjnym w jajniku powstaje jeden pęcherzyk zawierający komórkę jajową. Aby zwiększyć szansę zajścia w ciążę, przy in vitro jajniki są stymulowane farmakologicznie do wytworzenia kilku pęcherzyków. Wymaga to najczęściej przyjmowania przez kobietę sporego zestawu lekarstw w formie pastylek i zastrzyków, a ich koszt może stanowić połowę ceny in vitro. Lekarstwa przyjmować trzeba najczęściej przez kilka tygodni, a efektem stymulacji może być nawet 30 pęcherzyków jajowych.
Cały proces wymaga ze strony lekarza odpowiedniej kontroli. Polega ona na monitorowaniu stężenia hormonu estradiolu w surowicy krwi oraz ultrasonograficznym pomiarze średnicy pęcherzyków. Ich rozmiary oraz ilość produkowanego przez nie estradiolu pozwalają stwierdzić, kiedy są w nich dojrzałe komórki jajowe, gotowe do pobrania.
Zabieg przeprowadzany jest ambulatoryjnie w krótkim ogólnym znieczuleniu i trwa około 15 minut. Polega na wprowadzeniu przez pochwę do jajnika specjalnej cienkiej igły i pobieraniu po kolei zawartości każdego pęcherzyka jajowego, czyli płynu i komórki jajowej. Po kilkudziesięciominutowym pobycie w klinice pacjentka może wrócić do domu.
W laboratorium komórki jajowe oddzielane są od płynu pęcherzykowego i umieszczane w specjalnym podłożu do hodowli. W tym czasie mąż oddaje nasienie, które jest potem odpowiednio przygotowywane. Jeżeli spełnia odpowiednie parametry, to plemniki umieszcza się razem z komórkami jajowymi. W ten sposób mają większą szansę na udane połączenie. W przypadku nieprawidłowości nasienia stosowana jest technika mikroiniekcji - ICSI.
Niezależnie od wybranej techniki do zapłodnienia dochodzi w inkubatorze utrzymującym specjalne warunki fizyczne - stałą temperaturę 37 st. C, 5 proc. CO2 i odpowiednią wilgotność).
Po około 48-72 godzinach od punkcji embriony są podawane do macicy za pomocą cienkiej elastycznej sondy. Aby zmniejszyć ryzyko ciąży mnogiej, ogranicza się liczbę podawanych embrionów do 2 lub 3 w zależności od wieku pacjentki. Nadliczbowe embriony są zamrażane i mogą być przechowywane przez wiele lat w temperaturze ciekłego azotu (usługa taka jest płatna). W ten sposób istnieje możliwość przeniesienia ich do macicy w dowolnym czasie bez konieczności stymulacji owulacji i punkcji. Pozwala to pominąć kurację farmakologiczną i oszczędzić na lekarstwach.
A kiedy można spodziewać się wyników zabiegu in vitro?
Wczesną ciążę biochemiczną można rozpoznać po dwóch tygodniach od przeniesienia zarodków do macicy poprzez wykonanie testu ciążowego. W przypadku niejednoznacznych wyników warto powtórzyć test lub poczekać tydzien lub dwa - wtedy pewność będzie większa.
Dodaj komentarz