Niepłodność wtórna, niemożność zajścia w ciążę przez rok czasu starań mimo, że ma się już jedno dziecko może powodować podobny rozstrój emocjonalny jak niepłodność pierwotna.
Pary dotknięte niepłodnością wtórną mogą równie jak w przypadku niepłodności pierwotnej odczuwać stres, depresję czy lęk. Obie grupy odczuwają stratę tego, co „mogło być” i w pewnym sensie opłakują stratę rodziny jaką sobie wyobrażali. Istnieją jednak pewne wyjątkowe emocjonalne aspekty niepłodności wtórnej.
Poczucie winy za chęć posiadania kolejnego dziecka
Pary z niepłodnością wtórną często czują się winne tego, że tak bardzo chcą mieć kolejne dziecko. Zdają sobie sprawę jakim cudem było urodzenie pierwszego dziecka. Więc dlaczego nie mogą być szczęśliwi i po prostu „darować sobie” starania o kolejne?
Ktoś może powiedzieć: Macie już dziecko, czy ono wam nie wystarczy? To, że chcecie mieć więcej dzieci absolutnie nie oznacza, że nie kochacie tych, które już macie. Nie oznacza to, że są one „niewystarczające” lub że nie doceniacie błogosławieństwa ich narodzin. Macie prawo do marzeń i starań jak każdy inny.
Zmowa milczenia
Gdy para nie ma żadnych dzieci, zakłada się, że nie chcą ich mieć albo mają problemy z zajściem w ciążę. Kiedy para z dzieckiem nie ma kolejnych oczywiste jest, że po prostu tego nie chcą. Rzadko kiedy ludzie myślą, że przyczyna leży w problemie. Również w mediach większość informacji, newsów dotyczy niepłodności pierwotnej, zapominając o tym, że proporcje pomiędzy niepłodnością wtórną a pierwotną są wyrównane.
Często ból emocjonalny spowodowany brakiem dziecka utrudnia kobiecie przebywanie w towarzystwie małych dzieci i kobiet w ciąży. W przypadku niepłodności pierwotnej unikanie spotkań rodzinnych wypełnionych szczęśliwymi rodzinami jest łatwiejsze. W przypadku niepłodności wtórnej może to być trudniejsze. Pary mające już dziecko z góry są narażone na przebywanie w miejscach, gdzie wręcz roi i się od małych, uśmiechniętych buziek: szkoły, przedszkola, place zabaw. W takich sytuacjach ucieczka od myśli o tym o co się walczy nie jest łatwa.
Ukrywanie problemu
Pary dotknięte niepłodnością wtórną zazwyczaj traktowane są mniej poważne niż te z pierwotną. Możesz pytać siebie: skoro macie już dzieci to dlaczego czujecie się tak sfrustrowani? Inni mogą zarzucać ci robienie problemu z niczego: Mogło być gorzej, mogliście w ogóle nie mieć dzieci. Czy przychodzi wam wtedy do głowy, ze być może rzeczywiście przesadzacie...
Niewątpliwym szczęściem jest posiadanie już jednego maleństwa, ale nie wyklucza to utraty rodziny jaką sobie wyobrażaliście. To tak jakby osobie, której zmarła matka mówiono „Przynajmniej masz jeszcze ojca”. Ale to, że ojciec żyje nie sprawi, że utrata matki będzie łatwiejsza. Musisz pamiętać, że macie prawo do wszelkich uczuć. Wasza strata jest realna. Możesz nie mieć rodziny o jakiej zawsze marzyliście.
Opracowane na podstawie: Coping with Secondary Infertility, Rachel Gurevich
Dodaj komentarz