Laparoskopia ginekologiczna to trzeci obok HSG i histeroskopii podstawowy zabieg w leczeniu niepłodności. Na czym polega i z jakimi obciążeniami dla organizmu się wiąże?
Laparoskopia polega na wprowadzeniu do jamy brzusznej przez trzy niewielkie nacięcia układu optycznego i narzędzi chirurgicznych. Badanie umożliwia obejrzenie zewnętrznej powierzchni narządów jamy brzusznej i wykonywanie różnorodnych zabiegów, także ginekologicznych.
Idea laparoskopii zrodziła się pod koniec XIX wieku, jednak w praktyce zaczęła być wykorzystywana dopiero w ostatnich dekadach ubiegłego wieku. Przełom i upowszechnienie laparoskopii przyniosło zastosowanie światłowodów, czyli „zimnych” źródeł światła. Pierwszy poważny zabieg wykonano w roku 1979, a kolejne lata przyniosły burzliwy rozwój tej metody.
Laparoskopia oszczędziła kobietom wielu cierpień i ułatwiła diagnostykę i leczenie, zastępując bardzo często laparotomię, czyli chirurgiczne otwarcie powłok jamy brzusznej. Dziś jest powszechnie stosowana w leczeniu różnych przyczyn niepłodności, takich jak m.in. torbiele jajników, zrosty, mięśniaki macicy i endometrioza.
Laparoskopia ginekologiczna
Polega na oglądaniu i operowaniu narządów za pomocą cienkiego endoskopu zaopatrzonego w system transmisji obrazu i manipulatorów wprowadzonych do jamy brzusznej. W zależności od tego, który narząd ma być operowany, nacina się powłokę jamy brzusznej w różnych miejscach - w operacjach ginekologicznych wykonuje się zwykle cięcie poprzeczne nadłonowe.
Przebieg operacji widoczny jest na ekranie monitora, a kamera pozwala na uzyskiwanie niedostępnych inaczej zbliżeń operowanych organów.
Kiedy i po co?
Laparoskopię stosuje się w przypadku niepłodności najczęściej w diagnostyce i leczeniu endometriozy (szczegóły niżej). Zabieg ten umożliwia także ocenę budowy i położenia narządów miednicy mniejszej, ocenę drożności jajowodów oraz lokalizację zrostów.
Wskazaniami do laparoskopii w ginekologii są też guzy i torbiele jajników, podejrzenie ciąży pozamacicznej, nagłe i przewlekłe dolegliwości bólowe w podbrzuszu, podejrzenie zapalenia przydatków i zaburzenie statyki aparatu rozrodczego u kobiet.
Metodą laparoskopową przeprowadza się obecnie dużą część operacji ginekologicznych związanych z niepłodnością. Obejmują one najczęściej usuwanie zrostów w miednicy mniejszej i mięśniaków, usuwanie łagodnych torbieli, rekonstrukcję jajników i ich kauteryzację w przypadku zespołu policystycznych jajników (PCOS). W trakcie zabiegu uwalnia się także zrosty mogące doprowadzić do niedrożności jajowodów, a jeśli przyczyną niepłodności jest np. zbyt gruba otoczka jajników, można ją przebić w wielu miejscach, co umożliwi w przyszłości łatwiejsze jajeczkowanie. Laparoskop jest często używany również do usuwania torbieli jajników oraz niewielkich mięśniaków i innych guzów.
Leczenie endometriozy
Za pomocą laparoskopii często eliminuje się ogniska endometriozy i uwalnia zrosty powstałe w jamie brzusznej. Dalsze leczenie obejmuje terapię hormonalną przez 3-6 miesięcy, a po tym czasie wykonywana jest powtórna laparoskopia, nazywana „second look”, dzięki której można określić, czy leczenie było skuteczne. Jeśli ogniska endometriozy nadal występują, postępuje się z nimi tak, jak przy pierwszej laparoskopii.
Dodaj komentarz