Wśród rekomendacji dotyczących leczenia niepłodności, opublikowanych na stronie Polskiego Towarzystwa Medycyny Rozrodu, znajdują się wskazania i kwalifikacje do zapłodnienia pozaustrojowego.
Wśród czynników, które mogą skłonić do decyzji o in vitro, znajdujemy:
Czynnik jajowodowy
- u pacjentek z trwałym uszkodzeniem jajowodów
- u pacjentek zdyskwalifikowanych z leczenia operacyjnego
- u pacjentek z upośledzoną funkcją jajowodów przy zachowanej drożności lub po operacji mikrochirurgicznej i upływie 2 lat bez ciąży. Warunkiem zalecenia oczekiwania jest brak innych czynników mogących mieć wpływ na szansę na ciąże (nieprawidłowe nasienie, wiek kobiety >35 lat, czas trwania niepłodności <3 lat, endometrioza, zaburzenia jajeczkowania)
Niepłodność niewyjaśnionego pochodzenia (przed IVF lub ICSI powinno być rozważone wykonanie 4-6 inseminacji domacicznych)
- Jeżeli trwa >3 lata
- Jeżeli wiek pacjentki >35 lat - szybciej
Czynnik męski
- Całkowita liczba plemników ruchomych <1 mln - wskazane ICSI
- Liczba plemników ruchomych 1-10 mln w przypadku niepłodności dłuższej niż 2 lata
- Liczba plemników >10 mln – tak jak w niepłodności idiopatycznej
Endometriozę
- I, II stopień tak jak niepłodność niewyjaśniona
- III, IV stopień tak jak czynnik jajowodowy
Zaburzenia hormonalne
- 12 cykli stymulowanych bez efektu
Nieudane próby inseminacji domacicznej
- max 6 prób <35 roku życia
- 4 próby >35 roku życia
Leczenie metodą pozaustrojowego zapłodnienia stosuje się obecnie również u płodnych par, u których:
- partner jest nosicielem wirusów HIV, HCV a partnerka nie jest zarażona
- para jest nosicielem zmian genetycznych powodujących ciężkie, nieodwracalne zmiany u potomstwa, a diagnostyka preimplantacyjna pozwala uniknąć trudnej decyzji o przerwaniu ciąży
- partnerka rozpoczyna leczenie przeciwnowotworowe i stosowane leczenie z dużym prawdopodobieństwem nieodwracalnie uszkodzi jajniki
Dodaj komentarz