Choroby tarczycy oraz wynikające z nich zaburzenia gospodarki hormonalnej organizmu są jedną z częstych przyczyn niepłodności. Wśród schorzeń tego typu szczególnie groźna jest choroba Hashimoto, wciąż jeszcze mało znana, ale niestety coraz powszechniejsza. Nie wiadomo dokładnie dlaczego, ale cierpią na nią głównie kobiety (90 proc. przypadków).
Zapalenie tarczycy Hashimoto, nazywane też przewlekłym limfocytowym zapaleniem gruczołu tarczowego, należy do grona chorób autoimmunologicznych, związanych z zaburzeniami układu odpornościowego. Zamiast bronić organizmu przed infekcjami poprzez zwalczanie bakterii i wirusów wytwarza on stan zapalny we własnych tkankach – w tym przypadku w komórkach tarczycy.
Choroba Hashimoto to obecnie najczęstszy rodzaj zapalenia tarczycy i najczęstsza przyczyna niedoczynności (lub rzadziej nadczynności) gruczołu tarczowego.
Pierwsze cztery przypadki opisał w 1912 roku japoński chirurg pracujący w Berlinie, Hakaru Hashimoto. Wprowadził na określenie tej jednostki chorobowej używany jeszcze niekiedy termin struma lymphomatosa.
Przyczyny
Pozostają niestety jeszcze nieznane. Niektórzy specjaliści uważają, że tak jak w przypadku innych chorób z grupy autoagresji, czynnikiem wyzwalającym może być osłabienie odporności wskutek przewlekłego stresu, problemów psychicznych, przemęczenia lub infekcji. Często choroba atakuje po raz pierwszy kobiecy organizm po porodzie.
Przyczyną mogą być też uwarunkowania genetyczne.
Objawy
Wbrew wielu opiniom sama choroba Hashimoto nie powoduje jednoznacznych objawów – są one efektem zaburzeń pracy tarczycy. Dlatego objawy mogą być tak dziwne i różnorodne, że przypisuje się je różnym chorobom.
Niepokój powinno wzbudzić na pewno powiększenie tarczycy, czasami osiągające taki stopień, że powoduje ucisk w gardle oraz problemy z połykaniem. Ważnym sygnałem jest też nasilająca się niedoczynność tarczycy, czasami poprzedzająca paromiesięczny okres nadczynności.
Dodatkowe objawy, które mogą wskazywać na chorobę Hashimoto:
Istnieją też inne objawy pośrednie umożliwiające rozpoznanie choroby:
Wszystkie wymienione objawy mogą sugerować także inne choroby, a więc do postawienia diagnozy wymagane są dokładne badania.
Badania
Chorobę Hashimoto można wykryć dzięki pakietowi badań (w tym krwi) – w wynikach widać obecność szkodliwych przeciwciał oraz zaburzenia równowagi hormonalnej tarczycy.
Diagnozę rozpoczyna oznaczenie poziomu TSH (hormonu przysadki mózgowej sterującego wydzielaniem hormonów tarczycy). Gdy jest podwyższony – świadczy o niedoczynności tarczycy. Niezbędne jest wówczas przeprowadzenie dalszych badań.
Rozpoznanie umożliwia też podwyższony poziom przeciwciał aTPO. Ich wynik może dochodzić do kilku tysięcy przy normie 35. Oznacza się także poziom tyreoglobuliny, wiążącej hormony tarczycy (T3 i T4). Pomocne jest także badanie USG, które wykazuje niejednorodny miąższ.
Dopiero wykonanie tych kilku badań pozwala zdiagnozować chorobę.
Leczenie
W leczeniu choroby Hashimoto stosuje się terapię syntetycznymi hormonami tarczycy. Może być ona wymagana przez całe życie pacjenta, ponieważ zmiany spowodowane przez to przewlekłe schorzenie są nieodwracalne. Kuracja nie jest jednak specjalnie obciążająca - tabletkę podaje się raz dziennie, rano, co najmniej pół godziny przed jedzeniem.
Leczenie zaczyna się zwykle od małej dawki tyroksyny (25 do 50 mikrogramów na dzień), a potem stopniowo zwiększa się ją, osiągając przeciętne wartości 75 do 150 mikrogramów na dzień. Należy przy tym obserwować dokładnie swój organizm. Gdy pojawią się niepokojące sygnały – niezbędne jest oznaczenie poziomu stężenia TSH we krwi i zmiana dawki na wyższą. Dlatego konieczne jest pozostawanie pod stałą opieką lekarza endokrynologa.
Profilaktycznie w chorobach tarczycy wskazana jest dieta bogato w białko, węglowodany z niskim indeksem glikemicznym, warzywa, owoce i zdrowe tłuszcze. Dzień warto zacząć od wypicia łyżki oliwy z oliwek, oleju lnianego lub tranu. Pobudzi wątrobę do przemiany T4 w T3, a co za tym idzie zwiększy metabolizm.
Dodaj komentarz